A protección da nai coa suavidade das súas plumas, o seu cacarexo...

Galo.
Galo.

Porque ser diferente é unha beizón, a vida deste pitiño é unha milagre. Todo aquel que perturba a paz merece castigo, ou, alomenos, a mellor resposta.

A protección da nai coa suavidade das súas plumas, o seu cacarexo...

Non hai nada neste mundo semellante á calor do niño. A sensación de protección da nai coa suavidade das súas plumas, o arrolo do seu cacarexo e a simpleza do seu ollar fixeron deste galiñeiro do que falo un remanso de paz naquela granxa na que isto aconteceu.

A galiña Cuca devecía polo millo. Estaba a incubar a súa sétima camada de ovos, mais de cada vez tiña máis fame. Un feliz día, aqueles oviños escacharon baixo a súa cloaca e Cuca tivo que madrugar máis có capón para lles dar a benvida ao mundo aos seus pequenos pitiños.

O primeiro rechouchío intelixible dos seus fillos chegou tan axiña que a galiña pensou que, desta vez, o cruce fora o mellor. Tiña un crío ao que tódolos outros chamaban Negro, mais este houbo de aprender a falar para presentar o seu asombro. Así, os seus irmáns, ao pelexaren pola auga bebendo na pía, dixéronlle unha vez:

─ Negriño! Ti tes que beber na lameira!

─ Por que me chamades Negriño?

─ Porque non podes ser  noso!

─ E logo non saín dun ovo? E non vos teño o falar dos pitos? Eu son fillo de mamá! ...Mamá!

A galiña Cuca remexeu todo o galiñeiro ata elaborarlle un acubillo de palla ao pitiño que nacera pardo. Mais o bo del non entendía que non podería seguir xogando cos seus irmáns.

─ Mamá, a lameira é moi mala?─ preguntoulle recollido baixo as súas ás.

─ A lameira só é auga pura mollando terra, a cal nos alimenta. Queres que vaiamos dar unha volta á lameira?

─ Si, mamá!

Así que saíron do niño onde Negro adoitaba durmir xunta aos ovos. Entón, os seus irmáns apareceron...

─ Irmán! Imos ao rego cazar vermes. A que aínda non comiches vermes?

─ Eu quero!─ respondeulles ao tempo que a nai asentía repetidamente.─ Xa se me pasou!

Os pitos foron ao rego que separaba o galiñeiro do vasto herbal. Mais, cando houbo de chapuzarse na auga xunta aos outros, el mirou o fondo poboado de cágados. Estes fuxían ante semellante barullo.

Negriño volveu en si e ollou a superficie, cando o reflexo da auga amosoulle o seu vivo retrato e descubriu que en verdade non era amarelo senón máis ben pardo.

Chegaron os granxeiros e recolleron aos pitos... E volveron todos agás o noso, que se fixera un oco na terra para non ser visto. Así que Negriño tomou exemplo dos cágados e fuxiu do barullo da granxa, penetrándose naquel herbal.

A luz caía angularmente sobre o chan e o silencio era estarrecedor. Entón unha onda de aire descubriu as herbas que o acubillaban e viu, ollando o ceo, uns paxariños de estrano acento. Cantaban e, ademais, voaban. O pito chamou por eles, aos que se asemellaba nas plumas, mais, a moito que aleteaba, non conseguiu voar coma eles. Axiña os xiríns desapareceron axilmente.

Entón, de alá de onde chegaran os xiríns, apareceron unhas nubes escuras que taparon o sol. Sempre que chovera, a súa nai adoitaba cacarexar con urxencia para reunir a familia no cortello... Daquela, púxose a chover irremisiblemente. Camiñara para onde fora, a herba pingaba, a terra estaba lamacenta. A plumaxe enchoupada pesáballe.

O pito negro piaba e piaba ollando as nubes negras. Cáseque conseguiu cantar coma un paxaro sen que ninguén lle oíra... Así pasou o temporal ata que, unha vez na que xa esquecera a luz do sol, a herba secou e recordou tamén a calor do seu curral. Non decidiu senón tombarse e soñar, pois, a inmensidade na que agora moraba, era tan desoladora como queda e envolvente... Ata que algo sentiu.

─ Vaites! Que fai por aquí alguén coma ti?─ escoitou falar ao seu redor.─ Non tes casa?

Negro non topou animal ningún, mais contou en alto aquela historia na que non paraba de pensar na súa soidade.

─ Queres ser o meu amigo? Todos din que é difícil que eu lle deixe a ninguén...

─ Oh! Sabía que neste campo podería haber esperanza, que da terra todo nace... Dime, es o vento? Es a lembranza do chuvieiro no meu maxín? Non serás a morte?

Daquela, un piollo chimpou da súa cachola.

─ Ves?─ díxolle exultante─ eu non podo vivir sen ti! Que queres, que che coman os bichos? Bule! Este non é sitio para ti! Pero, prométeme que, vaias aonde vaias, precisarás de min... Porque, se eu non che picara, igual non terías acordado da túa dor; eu son un mísero piollo, si, pero máis poderoso ca un can.

Negriño deixouse guiar polo seu piollo, aventurándose a volver á granxa... Seguiu o son que indicaba o simple do camiño, cuxa decisión supuxera unha calamidade.

Pero... Se ben a corte e os homes alí eran os mesmos de sempre, atopou a súa nai, unha galiña poñedora, choca, moi triste, naquel niño... Incubando máis ovos... Aínda que os irmáns de Negriño non tiveran a mesma sorte. Agora era un galo.

A protección da nai coa suavidade das súas plumas, o seu cacarexo...
Comentarios