Un home do mundo que nunca esperou atopar a felicidade na súa casa

Titán e Cloé
Titán e Cloé.

A maxia e a delincuencia están mal vistas, pero nada pode desfacer a grandeza deste amor… Chega un momento no que perde a razón e, alí, florece a vida.

Un home do mundo que nunca esperou atopar a felicidade na súa casa

Cal pode ser o noso ben máis prezado? Que é o que máis queremos no mundo? Ámbalas respostas poden ser a mesma cousa, aínda que sexa inexpresable, porque sempre que a alma está azul é imposible falar, e cando o sangue está quente non vemos a verdade; é coma se tódolos sentimentos foran un na soidade, que da lugar aos soños e, cando espertamos, o olvido empúrranos a buscar no celme o rosa, e esa cor é a do lusco e fusco. Todo é misterio, cores que se mesturan.

Así que o ladrón ao que chamaban Titán delinquía con rutina, coa sabedoría dos pobres, e nunca fora ao cárcere nin ao estranxeiro. El coñecía os sinais da fortuna, as oportunidades que lle daba a abundancia, coma se o que roubara estivera destinado para el, xa que o luxo é un capricho para algúns e un exceso para outros.

Titán tiña a conciencia tranquila, porque os seus delitos nunca saíran pola televisión. Non lle fixera dano a ninguén e ademais vivía só, porque as mulleres do poboado xitano manchaban a súa  conciencia de responsabilidade, cousa que primaba ao chamado amor que disque conviña ter.

Era unha noite pechada de inverno na que as casas estaban ocupadas, xa que anunciaran alerta polo frío os noticieiros. O tráfico pola autoestrada comarcal era escaso, e o xitano conducía a súa furgoneta contando os kilómetros ata encontrar un sinal de neón que lle convidara a durmir, mais, nun cruce de camiños no que se amontoaban catro farois, viu abandonar unha parcela un coche branco ocupado por unha parella de namorados. Agardou a perder de vista a aquel campión e a súa “L” no costado para adentrarse na senda.

Percibiu no chasis un repenique de adoquinado, acertando a descubrir un pazo en ruínas. Baixouse da furgoneta e sorteou o escuro xardín que pingaba un xélido orballo. A porta principal podería ter sido impoñente, daquela só era unha colonia de bichos e fungo. A moito que ventara, o óxido non a abría de todo, así que lle deu unha patada, rompendo un taboleiro.

Os mobles estaban cubertos con sabas que destapou levantando nubes de po, mais estaban podres. Tamén as alfombras, e cubertas de follas e pozas que se colaran polas ventás rotas. Acendeu a súa lanterna e a luz reflectiuse nunha lámpada de cristal que penduraba do teito, sinalando os recunchos da estanza con flocos brancos que xiraban lenemente por mor do aire.

Despois dunha fonda prospección, deu enchido un saco de xoias. No último andar, erixíase unha escaleira de caracol que quixo subir. Daba ao faiado, que  estaba feito unha inmensa arañeira. Sentiu un arrepío, non medo, pero intriga. Atopou un baúl de coiro intacto no que había obxectos de antano: un compás, un monóculo, unha táboa de xadrez... E unha caixiña pintada. Unha vez que enredou con todo, sentado nun chanzo da escaleira, abriu a caixiña.

Era un deses xoieiros musicados. Soou unha ideal melodía e comezou a xirar unha bailarina. De súpeto, a escaleira de caracol comezou a dar voltas e a música a entrar polas ventás. Abriuse unha trampa que o depositou no salón, a lanterna proxectou un foco na parede calcaria. Entón unha sombra amosou unha muller que medrou, e a bailarina da caixa de música cobrou vida.

─Que pasou?─ falou a muller con tutú.

─Desculpa, poderías ti describir o que viron os meus ollos?

─Eu era francesa nos tempos de María Castaña, fun enfeitizada─ titubeaba ela.─ A Corte Real da Provenza aplaudía a miña maxia, fun a fada máis querida polos cabaleiros que me pedían ventura. Nacín de sangue azul, mais fun temida polas damas dados os meus prolíficos poderes. Nunha guerra habida, quíxose acabar coas fadas. Eu tiven moito medo e, pese á graza que me foi dada, só puiden agacharme no armario da raíña, a quen eu tiña dado o meu servizo. Ela contaba con tantos anos coma riqueza, era tan experta que decidiu o seguinte: fíxome enfeitizar o seu cetro, e co seu cetro converteume en xoguete. Perdín a noción do tempo, mais creo que é o momento de darlle as grazas.

Os dous conversaron sen parar ata que se lle acabou a corda á caixiña. Titán convenceu a Cloé, como se chamaba a bailarina segundo o seu entendemento, de botarlles unha ollada ás novas terras que a acollían.

Cloé era moi curiosa, facía moitas preguntas, aínda que non lle sorprendían os séculos pasados.

O luar cinguíase sobre o outeiro do poboado xitano, había un lume arredor do cal se xuntaban as familias. Titán explicoulle que, dados os seus modais, sería tamén rexeitada pola súa familia, de condición menos nobre ca ruín.

Así que o ladrón envolveu á bailarina nunha manta e meteuna na súa triste chabola. Cal sería a sorpresa do home, e a gratitude de Cloé, que a fada acompañou o son da festa cunha danza, que desatou un espectáculo de luces escintilantes e coloridas que nubrou o ceo e provocou a primeira nevada, de xeito que se abriron tódalas portas e ventás para axuntar o ritmo das súas palmas de abraio.

Os xitanos aceptaron abraiados unha fada entre eles, para sorpresa do rancoroso de Titán, a quen nunca se lle consentira achegarse ás mulleres brancas. Mais en ningún momento xurdiu a sospeita do namorado que o home estaba da impresionante Cloé, alegre, lareta e proverbial, optimista e abraiante, tan perfecta que, cando falaba, a súa boca semellaba a porta do Ceo.

Pero Cloé non daba asumido ser de carne e oso ata certo punto, xa que se tomaba o agarimo de Titán coma un xogo no que convertía mistos en bolboretas ou culebras en gravatas.

Como á fada lle conviña adaptarse aos tempos, co gallo do concepto que a familia tiña deles, levárona a percorrer o país de feira en feira e viviron da súa maxia.

A fada acadou tal sona que ela mesma se convertía na festa, mentres que Titán a vía cada vez máis lonxe del, inalcanzable.

O espectáculo comezaba con lumes de auga sufocados por hipopótamos nacidos do calzado, logo ela cumpría os desexos dos asistentes en recompensa dos seus cupóns, e facía ás gaivotas cantar os premios

O espectáculo comezaba con lumes de auga sufocados por hipopótamos nacidos do calzado, logo ela cumpría os desexos dos asistentes en recompensa dos seus cupóns, e facía ás gaivotas cantar os premios.

Un día, preto do verán, o home trasladoulle os seus ciúmes...:

─Bonita, e se convertes os seus cupóns en ouro e os deixas estar?

─Sabías que só unha alianza de resina me pode unir a un home?─ respondeulle ela vivaz.

Aínda que a fada sempre lle foi agradecida ao seu novo amo.

Aquela tarde pasearon a pé polo mercado, no canto de voar por riba da rúa Real. Cloé era consciente da adoración e a humildade do seu amo, e quixo saber do seu pasado, xa que ela tampouco lle ocultara nada. El díxolle pouca cousa. Pasando por diante dun posto de cosmética hindú, tomou unha pedra do chan e converteuna en moeda para mercar un coralino carmín para os seus beizos.

Titán, aquela noite, lembrou o seu primeiro día de escola, no que tanto chorou, pois encheu a almofada de lágrimas. Non podía deixar que o amor lle consumira, que a muller se lle resistira.

Á mañá seguinte, baixou a andar á vila. De camiño, atopouse cunha vella aldeá á que coñecía de sempre e falaron do enfeitizante sol que facía. O xitano acabou sincerándose con ela, quen lle expresou saber das cousas das fadas. Ela describiulle un camiño a través do monte cara aonde había de apañar un ramo de caramiñais, o que lle prometeu que faría efecto.

Era domingo, Cloé lavaba as súas roupas no río remexéndoas cunha vara. Pola ponte chegou Titán...

─Amor, sei que podes ter todo o que queiras, pero isto é o único que eu podo darche...─ expresou el ruborizado.

Pero as fazulas da muller floreceron igualmente e os seus ollos brillaron coma o sol, o seu cabelo brillou coma o ouro, tremeu coma un delicado xunco... Abrazouse ao ramo de caramiñais e, indo cara á chabola, respondeulle:

─Grazas pola vida, grazas polo encantamento do teu amor! Esta noite serei mortal... E feliz.

Titán tiña poucas cousas na casa, pero tiña un tocadiscos, xunta ao cal agardou a que Cloé se preparara para el. Aínda que a espera durara toda a vida ou tódolos tempos, ou aquela relación acabaría cos dous.

A muller levaba un vestido negro de algodón e xoias en  tódalas extremidades, destacando o carmín coralino hindú nos seus beizos.

Non houbo palabras, só paixón. Pero foi só un bico, pel con pel, o que o carmín converteu ao xitano Titán nun irresistible príncipe, cando unha coroa tocou a súa cabeza, unha alianza tomou o dedo corazón de Cloé, e un precipitado tremor fixo do poboado un castelo.

Antes do amencer, os dous amantes correron polo monte e sepultaron a alianza na resina dun carballo, renunciando ao seu reinado.

Amáronse para sempre e por tódolos tempos, sen ambición nin arrogancia. O seu castelo fíxose ruínas, non houbo máis fadas que regalaran ouro nin guerras de sangue. O mundo seguiu sendo mundo.

Os namorados cabalgaron río abaixo a lombos dun nenúfar que lles aprendeu a camiñar por riba da auga, de xeito que habitarían o mar, danzando sobre a superficie, facendo ondada coa súa paixón.
 

Un home do mundo que nunca esperou atopar a felicidade na súa casa
Comentarios