O dato deuse a coñecer apenas uns días despois de que o pasado 22 de xaneiro finalizara o “rescate” da banca española, financiado entre outros a cargo dun préstamo europeo por importe de 41.300 millóns de euros. Préstamo asegurado polo Estado e que provocou, condicionado polo memorando de entendemento subscrito polo Goberno español, a vaga de duros recortes en servizos públicos esenciais como sanidade  e educación. Mais ese préstamo é unha pequena parte das axudas públicas destinadas ao reflote e saneamento da banca privada. O economista Juan Torres cifra o alcance real do rescate en como mínimo 275.000 millóns de euros, sumando as axudas á capitalización, avais e protección de activos, axudas á liquidez e a compra directa de activos bancarios. Cantidade que o propio Torres eleva a 1,3 billóns de euros, de se contabilizar tamén os préstamos do Banco Central Europeo e máis os avais derivados de garantir todos os depósitos de até 100.000€.

Os datos verifican na práctica a denuncia de que o rescate da banca tan só pretendía asegurar as contas de resultados das entidades, a cargo de fondos públicos, apuntalando o circuíto financeiro no que o grande capital se reproduce con enormes lucros. De feito a regulación bancaria acometida, grosso modo, apenas supuxo un estímulo para a maior concentración e centralización de riqueza nun cada vez menor número de entidades. Así, a ofensiva contra as caixas de aforro para alén de forzar a desaparición práctica das únicas entidades financeiras de carácter semipúblico, favoreceu a súa absorción pola banca privada, endóxena ou exóxena. Tanto do mesmo sucedeu con aqueles bancos de menores dimensións e que mantiñan unha operativa máis sensíbel e apegada ao territorio no que estaban asentados. Precisamente os grandes beneficiados deste proceso, como se deduce do dato co que encetabamos, son as grandes entidades que articulan o oligopolio bancario español. 

Logo da inxección de inxentes cantidades de recursos públicos, e a pesar dos seus beneficios en plena crise, non se percibe ningún efecto concreto desa intervención en beneficio da economía real. O tecido produtivo continúa esmorecendo, entre outros factores pola falta de crédito bancario. Outro tanto sucede coas economías domésticas, co agravante de que entidades rescatadas ou apuntaladas con recursos públicos continúan a practicar, día si e día tamén, desafiuzamentos contra familias traballadoras no que xa constitúe un xenocidio hipotecario. Entrementres cebamos a banca privada con cartos públicos, as persoas estafadas polo calote das participacións preferentes continúan a esperar recuperar os seus aforros, ou no mellor dos casos víronse forzadas a renunciar a parte deles nos procesos de arbitraxe. Traballadoras e traballadores financiando bancos con quitas sobre os seus propios aforros!

Os 7.674 millóns de euros que tiveron por beneficio os grandes bancos, veñen a ilustrar que a crise non o é para todos. E que ao cabo, esta provocou unha radicalización da loita de clases, na que polo momento o capital vai gañando, alargando a fenda social e empobrecendo a amplas capas do pobo. Outro conto sería se en lugar de “rescatar” a banca, financiándoa a fondo perdido á nosa costa, apostaramos decididamente pola súa nacionalización. De telo feito hoxe estaríamos a socializar eses zumentos beneficios. @contradiscurso

Ouro, estaño, tántalo, niobio, litio, itrio, escandio, feldespato, latánidos e terras raras. Eses minerais escasos e cotizados son o motor e causa dos proxectos de megaminaría contaminante que ameazan o noso territorio.

O principal é o de Corcoesto, onde unha empresa transnacional (Edgewater) pretende explotar minas de ceo aberto na procura das 34 toneladas de ouro que albergan as entrañas dunha das máis valiosas paraxes naturais do noso país. En nome dese propósito e coa falacia da creación de postos de traballo, preténdese arrasar unha superficie equivalente a 700 campos de fútbol, dos que 540, isto é 392 hectáreas serán voadas con 4300 toneladas de cianuro. O seu resultado serán preto de dez mil toneladas de velenoso arsénico -o que fará que na zona haxa unha concentración desa substancia 12 veces superior ao máximos permitido- e 17 millóns de toneladas de residuos contaminantes. Unha ameaza real para o medio natural, mais tamén para a saúde pública aumentando o risco de cancro, malformacións, afeccións respiratorias e mesmo envelenamento para a poboación dos arredores. Por non falar dos seus efectos na agricultura por mor das filtracións a acuíferos, regatos e ríos. E todo a cambio de que? De menos de 300 empregos temporais, nas mellores estimacións, dos que segundo denuncian apenas 20 serán para persoas do lugar. Como denunciaba o BNG hai varias semanas o resultado é ben nítido: “lévannos o ouro e déixannos o arsénico”.

Unha ameaza patrocinada polo goberno galego, quen destinou unha partida de 800.000 euros para financiar o 80% das prospeccións mineiras que realicen as empresas. A Xunta de Feijóo a través do plan sectorial de actividades extractivas estimula este tipo de explotacións, poñendo a nosa riqueza mineral ao servizo do lucro do grande capital foráneo. De feito o executivo galego vén de converter a práctica totalidade do noso territorio, o 62% para sermos exactos, nunha potencial e xigantesca mina. Desta maneira retírase en moitos casos a protección ambiental que até hoxe evitara que o grande capital fendera enteiros os nosos montes, abrindo as portas de par en par á desfeita mineira.

Ao marxe do feito (escandaloso) de que unha moi grande parte dos eventuais beneficios económicos desta agresión ambiental a gran escala vaian parar ás contas de resultados de trasnnacionais privadas, nun novo espolio da nosa riqueza natural, cómpre termos en conta no balanzo os efectos e consecuencias a medio e longo prazo que este tipo de explotacións teñen desde o punto de vista ambiental. Asemade, non semella razoábel colocar a minaría como un sector sobre o que propiciar o desenvolvemento económico, toda vez estamos a falar da extracción de materiais moi escasos e non renovábeis. Temos na nosa historia o exemplo do volframio.

Por sorte a megaminaría conta cun amplísimo rexeitamento social no noso país. Mais non abonda con asinar a petición que foi pendurada na Rede, como por outra banda xa fixemos 193.000 persoas. Este domingo, 2 de xuño, ás 12 desde a Alameda de Compostela estamos chamados para erguermos máis unha vez o berro do “Nunca Máis” en defensa do noso medio natural. Pero desta, para evitármonos o desastre en troques de nos lamentar logo del. @contradiscurso