O acontecido nos nosos tempos no monte Siradella e unha nova maldición

Vaca cachena.
Vaca cachena.

A vila meca débese a unha lenda case esquecida, aínda que, no abandono da tradición, haberá de voltar ao rumor das nosas rúas.

O acontecido nos nosos tempos no monte Siradella e unha nova maldición

A vila meca débese a unha lenda case esquecida, aínda que, no abandono da tradición, haberá de voltar ao rumor das nosas rúas.

Quen coñece a lenda do Meco? Non era un relixioso? Non é acaso lembrado coma un persoeiro? O monte Siradella non é sagrado, senón que acolle unha afluencia sacrílega. Alí, había unha vez unha abundante comunidade de vacas cachenas, aquelas de codiciada pel e ostentosa cornamenta, tan propias do país coma o marisco ou a chuvia.

Un día, na vila peninsular d’O Grove, unha inusitada estampida de vacas cachenas percorreu as rúas, e non había xeito de amansalas, arremetían contra o mobiliario público e declarouse un estado de excepción segundo o cal as mulleres e nenos deberían permanecer nas súas vivendas. Disque a causa era cousa de homes, mais axiña descobreron que aquilo era cousa de encantamento.

Unha recua de homes afoutos iniciou unha expedición ao monte, pois de alí fuxiran os animais. Os piñeiros pingaban, as lameiras reflectían as nubes do ceo encapotado. Os camiños estaban atorados pola maleza, cando chegaron ás parcelas cuxa linde de aramio punzante as vacas sortearan. E, naquel remanso, xacían outros tantos rumiantes mortos, acribillados por algunha animalia, en carne viva. Con máis coidado, na desolación pola desfeita e feito un saco de nervios, alguén quixo fitar unha cando, no lánguido pescozo, albiscou unha dentellada. Todos se alarmaron, todos coñecían a lenda do Meco: algo espertara ao vampiro.

Acazapados no automóvil, baixaron por angostas estradas á vila. Axuntáronse cos seus seres queridos e falaron na lareira. Os policías berraban precaución polas rúas, onde, polo fío de portas e ventas, se escoitaba aos nenos chorar, e a luz amarela dos pisos era coma un faro en terra ante a inmensidade e o misterio do monte Siradella.

Entón, do lonxe, chegou unha ondanada de vento cortante que arrefriou a vila, mais lle levou a todo o pobo o estremecedor laio dunha nai. Foi o sinal divino que atraiu o medo, tan humano e moral: alguén trasplantara as almas daquelas nais doídas, que maldiciran ao Meco, nas vacas cachenas.

Os barcos estaban amarrados, a lonxa desértica. Aquela mañá unha boa muller mercáralle figos a unha vella, e soubo, polo debuxo dunha casa con árbore do seu fillo, que o acontecido era un feitizo. Buscaron á vella, tódalas avoas choraron porque non a coñecían: tratábase dunha meiga que, daquela, estaría na súa furna cocendo lagartixas para alimentar ao vampiro de sangue frío.

Os vilegos que comeran os figos tiñan febre e nas súas dores lles nacían pelos, nos picores pencas. Segundo un refrán de vellas, o feitizo marcharía se só puideran muxir as vacas, xa que o seu leite era un elixir divino, e bebelo quente para sacar o frío e o mal do aire que lles acabaría carcomendo.

Felizmente, os figos foron recolectados e os tiraron á basura a que os comeran as furas, mentres que a inxesta do leite, xunta a unha boa sesta, devolveu o ben ás familias grovenses.

Mais, onde estaba o Meco? A figueira do Meco fora a causa de tódolos males, non tería sido o seu aforcamento un mal de ollo da meiga descoñecida? Todos lembraron que, daquela, o mataran entre todos, e, desta vez, estaban todos postrados aos seus designios…

Así que, de habela, acabarían con ela deste xeito: o pobo d’O Grove talou a vella figueira. O refrán dicía que, de talar unha árbore xusta, ésta choraría: non se cumpriu! Todos brincaron coa felicidade…

Só deu en poallar mentres que se restableceu a vida no pobo. Non se falaba doutra cousa e as rúas voltaban estar ateigadas. No paseo marítimo rompían as grandes ondas. Un columpio era movido polo vento… Viña temporal.

Á noite, en cadanseu fogar, as familias condenaron ao Meco… E cáseque fora visto por alguén, por uns e por outros, camiñando á beira do mar en distintas praias, mais por mor do orballo non foi recoñecido. Ao talaren a figueira, a meiga maldiciu aos grovenses. Dende este día, pénsase que, de ver a tal vampiro, afogarás… E non ha de ser no mar, en cuxas profundidades el mora, senón incluso por mor de terribles pesadelos… Alguén albiscou ao Meco? Quen o ha de volver matar? Só hai unha meiga que ten a resposta.


        

O acontecido nos nosos tempos no monte Siradella e unha nova maldición
Comentarios