Buscar

Madrid, capitalidade política e capitalidade económica inducida dende o sector público, xera un crecemento desequilibrado

A rexión de Madrid representa hoxendía o 19,2% do PIB de España con só un 1,6% do territorio.
Madrid, capitalidade política e capitalidade económica inducida dende o sector público, xera un crecemento desequilibrado
Rascacielos en Madrid. / Mundiario
Rascacielos en Madrid. / Mundiario

Procesos históricos, como a radialidade das estradas e ferrocarrís xunto con decisións dos últimos tempos (6.000 M€ dos fondos de cohesión investidos no novo aeroporto de Barajas, construción de infraestruturas esaxeradas en Madrid, pulo dende o sector público para que as multinacionais, bancos, distrtibuidoras eléctricas e construtoras fixene n Madrid a súa sede social e efectiva...) teñen xerado un crecemento desequilibrado de Madrid. Os sistemas federais no mundo nunca xuntan a capitalidade política coa económica. Madrid baleirou c ase toda a Meseta e vai camiño de baleirar España toda.

A tensión xerada polas diverxencias sanitarias entre o Goberno rexional de Madrid e o Goberno do Estado fixo agromar, porén, un consenso implícito de ambos os dous Gobernos a respecto da especialidade da rexión madrileña como auténtica cerna do Estado, de xeito que Madrid é o núcleo fundamental de España e España só se podería entender dende o seu centro, dende Madrid.

Velaí que políticos e analistas tenten dexergar as razón e consecuencias desta hexemonía madrileña. Unha hexemonía construída dende a elección da capital máis afastada das costas e fronteiras da Europa, dende a planificación radial das estradas e camiños de ferro e, máis modernamente, dende a converxencia de obxectivos entre a privatización a prol de grupos con sede en Madrid das empresas públicas dos sectores regulados, o destino masivo de recursos en infraestruturas a prol da Vila e Corte (lembremos aquel billón de pts.-con b de burro- dos Fondos de Cohesión investidos na ampliación do aeroporto de Barajas) e máis o “dumping” fiscal do Goberno rexional, que na práctica suprimiu os Impostos de Patrimonio e Sucesións e Doazóns, atraendo grande número de residentes doutros territorios do Estado.

Das resultas destes procesos (uns consubstanciais á definición do Estado español borbónico, outros propios dos últimos trinta anos), a rexión de Madrid representa hoxendía o 19,2% do PIB con só un 1,6% do territorio. Mais esta xeración do PIB non xurde dunha base produtiva dinámica, diversificada ou competitiva, senón nomeadamente do efecto da capitalidade. O 29% dos empregados públicos do Estado  ubícanse na Vila de Madrid. O 60% das licitacións do sector público estatal adxudícanse a empresas con sede social en Madrid. O 45% dos empregos de Madrid son altamente cualificados, actuando como aspiradora dos graduados universitarios do resto do Estado.  Porén, a actividade económica non vencellada ao sector público nin os sectores regulados (banca, seguros, distribución eléctrica e lobby construtor-concesional) artéllase na costa (arredor dos eixos atlántico galego, cantábrico, e mediterráneo) e do val do Ebro. A única multinacional do Estado de base industrial e comercial, Inditex, xurdiu na Galicia.

As elites económicas, políticas, funcionariais e mediáticas de Madrid constitúen o Deep State, o poder real no Estado, permanente ás remudas electorais, institucionalizado na permanencia da Xefatura do Estado na familia Borbón. Estas elites recentralizaron a lexislación do sector eléctrico para impedir que Galicia ou calquera outro territorio puidese quitar beneficio da explotación das enerxías renovábeis, apostaron por tentar garantir a continuidade de Ence até 2060, fixaron en 4.000M€ a indemnización a Florentino Pérez pola desfeita do Castor e sempre se opuxeron -como ven de escribir Xavier Alcalá- contra calquera ubicación de axencias e ministerios estatais fóra da megalópole do oso e do albedro.

Unha federalización real habería suxeitar a rexión de Madrid á vontade dos territorios (como os Estados da Unión exercen o control da capital federal, Washington, privada de autonomía política por ser distrito federal) e limitar a súa autonomía tributaria para evitarmos o dumping fiscal. Alén disto, cumpriría a menor coincidencia das capitais política e económica, coincidencia que é  incompatíbel coa gobernanza federal, como nos aprenden os exemplos dos EE UU, Canadá, Australia, Alemaña e Suiza. @mundiario