Aqueles profetas galegos

Sueños.
Sonos. / RR SS
Se acerta o adiviño, ben, e se non, polo menos non nos  cobrou un peso. / Relato de verán

Habelos hainos, son moi poucos, e aquí chamámoslle adiviños  sen mais. Caeron en descrédito desde hai anos e xa non e doado dar con eles. O único que sei do adiviño que fun ver, é, que vive na zona do Barbanza e que me foi presentado por un vello amigo de Noia que atende por pendello, que foi quen me levou cabo do profeta polo anoitecido e por camiños  imposibles de recordar, facéndome prometer gardar  o segredo da súa residencia.

Unha vez na casa  fomos invitados con moito aquel, a un refrixerio e uns cafés de pota para espelir o soño. O primeiro que me aclarou o adiviño foi que eu  viña enganado si buscaba adiantos do futuro: “Retireime cando pasei das miñas intuicións  ao sentido común ben adestrado e  con feitos probados”.

— Perdín daquela tódolos meus clientes, porque estes só desexaban oír aquelo que lles sona ben, ou non ver o que non lles gusta, viñera a conto ou non cos seus intereses persoais.   

Eu, retruqueille que a pesares das súa explicación, meu desexo,  xa que estabamos alí, era o de lle consultar a situación política  da nosa terra nunha situación coma a actual, na que outros adiviños coñecidos   coma: “politólogos”, analistas, xornalistas, faladoiros, e técnicos en demoscopia, tiñan fracasado  nos seus prognósticos  e mais nos cálculos estatísticos, antes de coñecer os resultados das furnas.

Despois, díxenlle, acertaron todos, pois os seus erros estimulan a necesidade de prognósticos novos, que dan cartos e inflúen tanto  na sociedade.

O noso adiviño reconvertido limitouse a fungar algo entre dentes que me pareceu entender coma: “moita xente está a confundir o que escoita ve ou lee publicado,  co que acontece realmente”. Retruqueille de novo insistindo en que viña a lle preguntar unicamente dúas cuestións :

O futuro político de Galicia e o de España

O adiviño miroume cargando as cellas, acendeu un cigarro cunha brasa da lareira, botou fume cara o teito de tellaban e pareceume que invocaba ao espíritos da Santa Compaña. Logo, nun ton monocorde arrepiante espetoume:

– “En Galicia o único certo é a incerteza, e so anticipándose a ela, explicándoa, e atopando posibles solucións conxuntas por toda a esquerda poderíase mudar a situación."

Coma iso non se vai dar, o futuro político quedará en mans dos de sempre que son quen de negar aquelo  que é  obvio, que e real e que  acontece amolando a nosa xente. Négano con andrómenas, descaro, ruxerruxe e contos baratos deses que gustan aos miles de parvos e paiolos do país, e do mundo. Ese é un traballo que saben facer moi ben, porque teñen  collida a vara e a besta en cada pequeno concello, en cada  parroquia, en cada lugar... e dispoñen de  axudas mediáticas, incluso da TVG, que xa dan feito e mastigado o que ten que pensar e facer o cidadán.

– A miña suxestión provisoria –díxonos finalmente– pasaría pola convocatoria  feita por un  político de prestixio, un líder real do sur que é quen manda alí, acompañado do seu sobriño, outro líder nato, e logo, a fume de biqueira sentar aos do norte, que non saben conque bois aran, para facerlles entender que están coa casca no cu todos eles de seguir rifando uns cos outros.

Pero o  meu agoiro final é: “van ir a malla e van vir mallados  todos”.

Despois, os sarxentos de culler e os burricáns de compañía, elixirán uns culpables que é moito mellor que buscalos ou auto-recoñecelos entre os que teñen responsabilidades as que se comprometeron falando os sete falares. Mais tarde,  a responsabilidade vaise diluír entre todos e acabouse o conto ate a próxima malleira.

O futuro político de España, e outra cousa,  convenlle a maioría de esquerda e aos nacionalistas-independentistas,  especialmente a estes últimos, e xa sabemos que a  comenencia ven sendo o que persuade mais a todo o mundo.

Van andar a tirapuxa, haberá ofrecementos interesados e contraditorios, incluso mesquiños e ruíns, ao final, as carreiras,  haberá acordo. Despois dunha despedida sinxela, pillamos o camiño de volta, e non dimos palabra ate chegar a Noia. Alí afogamos, nunha conversa infinita, as razóns do adiviño nunha vella tasca aberta pola  noite, co auxilio  dunha empanada de xoubas e viño cabezón, para rematar  con cafés e uns grolos de mais de augardente de herbas.

Decidimos os dous de xeito solemne gardar as adiviñas no caixón do ordenador, pero, polo visto o alcohol conserva todo menos os segredos, e, ao dia seguinte esta crónica reservada xa estaba colgada en internet. En calquera caso, se acerta o adiviño, ben, e se non, polo menos non nos  cobrou un peso. @mundiario

Comentarios