Buscar

A vinganza do Torcido

O temporal matou tamén a un vello cabalo, o querido Zango. A súa morte apenou a moitos. Era un lindo zaino negro, de crins e colas longas, ao final fraco e sabio inintelixible. Coido que el non querería venganza. Pero o Torcido segue aí, alimentando a tantos e tantos paxaros sorprendidos e odiadores.

A vinganza do Torcido
Fotograma del film La Venganza, de Bardem.
Fotograma del film La Venganza, de Bardem.

Firma

Pablo González Mariñas

Pablo González Mariñas

El autor, PABLO GONZÁLEZ MARIÑAS, es colaborador de MUNDIARIO. Es político, profesor de Derecho Administrativo y escritor. Fue miembro del Partido Galego Independiente y diputado por la UCD en el primer Parlamento de Galicia. Tras ser uno de los fundadores de Coalición Galega, en 1985 encabezó la escisión del sector más nacionalista, que dio origen al Partido Nacionalista Galego. Fue conselleiro de la Presidencia y diputado por el BNG. @mundiario

A película de Bardem “A vinganza”,  con Carmen Sevilla, Raf Vallone e Jorge Mistral (1958), demostra a persistencia das paixóns de sempre. No filme, o chamado “Torcido” dispón dunha cuadrilla de segadores que defenden o seu traballo e beneficio con unllas e dentes e, de se ver ameazados, están dispostos a todo, mesmo á vinganza total, esa tan primaria resposta emocional reparadora do ánimo ofendido e danado. Mesmo a risco de destruir futuras posibles colleitas de bo trigo.

A tormenta foi tremenda e inesperada. O ceo cubríuse con tal rapidez que non deu tempo a refuxiarse e reaccionar. A tormenta era máis veloz ca todos, amareladas nubes de polvo non deixaban ver o horizonte nin o camiño. As gaivotas e os chorlos comezaron a voar enlouquecidos. Caían gotas gordas e pesadas, como de lameiro. A tempestade estalou con furia. Nunha completa oscuridade retumbaba o seu fragor. O Torcido quería venganza, ao prezo que fose.

A tormenta rematou co día. Ao mencer comprobamos os danos. As patacas e o millo arruinados, as árbores de froito castigadas, a colleita en suspenso. Morreran tres ou catro vacas e había non menos de corenta ovellas atontadas polos golpes recibidos na cabeza.

O temporal matou tamén a un vello cabalo, o querido Zango. A súa morte apenou a moitos. Era un lindo zaino negro, de crins e colas longas, ao final fraco e sabio inintelixible. Coido que el non querería venganza. Pero o Torcido segue aí, alimentando a tantos e tantos paxaros sorprendidos e odiadores.

“Allá lejos y hace tiempo” (Guillermo Enrique Hudson, 1977).